53. Dijana u lovu [1891.]
-
octavian-olariu octavian-olariu
lot.estimate:
30.000,00 EUR
- 50.000,00 EUR
lot.sold:
50.000,00 EUR
- signature
- signirano i datirano dolje lijevo, smeđom, "B. Bukovac, (18)91."
- medium
- ulje na platnu
- description
- Vlaho Bukovac (Cavtat, 1855. - Prag, 1922.) najznačajniji je hrvatski slikar s prijelaza 19. u 20. stoljeće te međunarodno afirmirani predstavnik akademskog realizma, plenerizma i simbolizma. Rano djetinjstvo i mladost provodi daleko od obiteljskog doma - već s 11 godina putuje sa stricem u New York. Ubrzo po dolasku njegov ujak umire, a Vlaho ostaje pod skrbništvom ujakove supruge koja ga smješta u popravilište. Nakon četiri godine u inozemstvu, slikar se vraća u rodni Cavtat gdje stiče osnovno pomorsko obrazovanje i počinje raditi kao mornar kako ne bi bio na teret obitelji. Njegova pomorska karijera je, međutim, uskoro prekinuta zbog nesreće na brodu. Dok se oporavlja od ozljeda u Cavtatu, Bukovac počinje slikati svoje prve radove na zidovima obiteljske kuće. Nakon godine dana provedene u Peruu s bratom Jozom, seli se u San Francisco gdje prima prve poduke iz slikanja i izrađuje portrete po narudžbi. Pozitivna kritika motivira ga da se vrati u Europu i upiše studij slikarstva. Godine 1877., uz pomoć dubrovačkog pjesnika Mede Pucića i biskupa Strossmayera, Bukovac odlazi u Pariz i započinje studij na École des Beaux Arts kao élève libre u ateljeu Alexandrea Cabanela (Montpellier, 1823. - Pariz, 1889.). Ovaj početak formalnog slikarskog obrazovanja označava i početak njegova takozvanog pariškog razdoblja, tijekom kojega usvaja, u duhu akademskog realizma, sposobnosti prikazivanja velikih historijskih scena s povijesnim detaljima, složenim arhitektonskim pozadinama i prirodnim tretmanom svjetla. U ovom formativnom razdoblju izlaže na cijenjenom pariškom Salonu te se, uz povremene boravke u Engleskoj, Cetinju, Beogradu i rodnoj Dalmaciji razvija u etabliranog portretista. Iste godine i po treći put u Parizu svoja djela izlažu impresionisti, koji zasigurno utječu na Bukovca. On se sve više odmiče od propisanih akademskih modela koje uči od Cabanela te počinje uvoditi plenerističke elemente u svoje slikarstvo, spajajući ih s onim tradicionalnim. Kao rezultat mnogobrojnih studija u prirodi, postupno napušta tamnu tonsku skalu i okreće se širokom spektru impresionističkog kolorita koji počinje nanositi u gustom impastu, energičnim i spontanim potezima. Godine 1892. Bukovac se ženi Jelicom Pitarević iz ugledne dubrovačke obitelji, s kojom će imati četvero djece. Nakon formiranja i uspjeha u Parizu, cavtatski se slikar odlučuje vratiti u domovinu 1893. godine. U Zagrebu provodi kratkih, ali vrlo značajnih pet godina te brzo postaje centralna figura hrvatske umjetničke scene kraja 19. stoljeća, ostavljajući neizbrisiv utisak na generaciju mladih slikara, ključnih protagonista hrvatske Moderne. Njegovu zagrebačku fazu, uz brojne portrete, karakteriziraju monumentalne narudžbe: za Odjel za bogoštovlje i nastavu slika historijske kompozicije, oslikava zastor Hrvatskog narodnog kazališta te izvodi svoju prvu alegoriju velikih dimenzija - Gundulićev san - za svog mecenu, biskupa Strossmayera. Ovo je za Bukovca razdoblje intenzivnog izlaganja: s drugim pripadnicima svoje “zagrebačke šarene škole” izlaže na Milenijskoj izložbi u Budimpešti, u Kopenhagenu i u Veneciji. Godine 1897. potiče osnivanje Društva hrvatskih umjetnika, koji uskoro organiziraju veliku izložbu Hrvatski Salon u Umjetničkom paviljonu. Tada, međutim, završava njegovo zagrebačko razdoblje jer se već iste godine vraća u rodni Cavtat zbog nesuglasica s Isom Kršnjavijem. U Cavtatu ostaje četiri godine, slikajući vedute i pejzaže svog kraja te brojne portrete. Izlaže na Svjetskoj izložbi u Parizu te na venecijanskom Biennalu. Ipak, željan umjetničkog okruženja, s obitelji se seli u Beč, gdje održava veliku samostalnu izložbu. Posljednja dva desetljeća života provodi u Pragu, gdje dobiva mjesto izvanrednog profesora na Akademiji likovnih umjetnosti. U ovom periodu doživljava stvaralačku stagnaciju - počinje se sve više kretati prema poentilizmu, a polako mu izmiču prava simbolistička značenja. Uglavnom slika portrete i aktove, pri čemu se fokusira na probleme svjetlosti i boje. Prvu samostalnu izložbu u Pragu održava tek 1915. godine, a za vrijeme Prvog svjetskog rata piše autobiografiju kojoj daje naslov “Moj život”. Na europskim likovnim akademijama u drugoj polovini 19. stoljeća intenzivno se kultivira interes za antiku. Umjetnici su bili okruženi odljevima antičkih skulptura i fragmentima hramova, a prve lekcije iz crtanja najčešće su uključivale upravo te predmete kao modele. Antička mitologija, muzejske zbirke s brojim kopijama antičkih djela, ali i novootkrivenim originalima te općenito ponovno oživljavanje imaginarija klasicizma - u kombinaciji s visokim umijećem akademskog slikanja - potiče stvaranje novih stilskih i žanrovskih koncepata. Ovaj specifični novi žanr slikarstva uključuje raskoš antičke svakodnevice s idealiziranim ženskim figurama, luksuzne interijere s mramornim arhitektonskim elementima i mitološke scene smještene u mediteranske krajolike. Pred kraj 19. stoljeća, antički se i pseudoantički elementi u okviru akademskog slikarstva redovito javljaju u modernim reinterpretacijama klasičnih književnih djela i mitova, idiličnih prizora te alegorija s arheološkim detaljima u vidu odjeće, rekvizita i arhitekture. Ovdje je uglavnom riječ o devetnaestostoljetnim interpretacijama arkadije, mitologije i svakodnevnog života Grčke i Rima koji imaju prvenstveno estetsku funkciju. S takozvanim antičkim žanrom hrvatski se slikari upoznaju preko pariškog Salona, svjetskih izložbi te kao studenti na pariškoj, bečkoj i münchenskoj akademiji. Ključnu je ulogu, međutim, za pojavu klasicizirajućih slikarskih motiva na domaćem terenu odigrao upravo Vlaho Bukovac kao Cabanelov učenik, salonski slikar i portretist viših društvenih slojeva. Njegove najranije antičke studije nastaju za vrijeme studija u Cabanelovoj klasi. Oko 1880. godine više puta boravi u Engleskoj, a tijekom putovanja i nakon povratka izrađuje platna sa ženskim figurama odjevenim u antičku draperiju i smještenim u zamišljeni arkadijski prostor. Jedna od najslavnijih slika iz ovog razdoblja je Mlada patricijka, koju izlaže na pariškom salonu 1890. godine. U ovom periodu Bukovčeva pariškoga razdoblja nastaje i ovdje predstavljena slika s prikazom rimske božice Dijane s psom, datirana u 1891. godinu. Na slici je prikazana svjetloputa mlada žena idealizirane fizionomije, odjevena u sandale i razgrnutu pastelnoružičastu draperiju. Bukovac figuru žene zaodijeva u božicu lova dodajući joj nekoliko atributa: luk i snop strijela, lovačkog psa i sjajni polumjesec u kosi. Božica je prikazana u blagom pokretu, gledajući u daljinu i smještena u titravi, svjetlom okupani zeleni pejzaž. Zaglađena svijetla put i draperija figure suprotstavljena vibrantnoj zelenoj vegetaciji riješenoj otvorenim, mrljastim potezima tipična je za Bukovčev pristup u osamdesetim i devedesetim godinama 19. stoljeća. Na ovoj je slici, stoga, razvidna njegova paralelna primijena stilskih tehnika impresionizma u prikazu prirode i realizma u kombinaciji strogog akademskog crteža kao podloge. Kao što je svojstveno antičkom žanru u akademskom slikarstvu, i na ovom Bukovčevom djelu dočaravanje specifičnog ambijenta i estetike važnije je od precizne rekonstrukcije mitološkog narativa. Vrsnošću izvedbe ovo se Bukovčevo djelo, zajedno s ostatkom njegovog brojnog opusa s kraja 19. stoljeća, može zasluženo smjestiti u širi europski kontekst slikarstva iste tematike - esteticizma, larpurlartizma i grčko-rimskog stila u Engleskoj, Francuskoj, Njemačkoj i Austriji.
- bio
- KRUŽIĆ-UCHYTIL, Vera. "Vlaho Bukovac - život i djelo", Matica Hrvatska, Zagreb, 1968. KRUŽIĆ-UCHYTIL, Vera. "Vlaho Bukovac - Život i djelo: 1855. - 1922.", Nakladni zavod Globus, Zagreb, 2005. VUGRINEC, Petra. "Alegorija i arkadija: Antički motivi u umjetnosti hrvatske moderne", Galerija Klovićevi dvori, Zagreb, 2013. VUGRINEC, Petra, Lucija Vuković. "Ciklus Vlaho Bukovac 1/3 - Pariško razdoblje: 1877. - 1893.", Galerija Klovićevi dvori, Zagreb, 2018.
- dimensions
-
- width: 36 cm
- height: 55 cm
- research_info
- Djelo je spomenuto i identificirano u monografiji Vera Kružić-Uchytil, "Vlaho Bukovac - život i djelo", Matica Hrvatska, Zagreb, 1968. na stranici 192. pod kataloškim brojem 179. Djelo je reproducirano u monografiji Vera Kružić-Uchytil, "Vlaho Bukovac - Život i djelo: 1855. - 1922.", Nakladni zavod Globus, Zagreb, 2005., na stranici 339. pod kataloškim brojem 207. Za ovo je djelo Bukovac koristio platno profesionalnog francuskog proizvođača, kao što je naznačeno na poleđini platna: "FOURNITURES POUR ARTISTES PIGNEL DUPONT 17 Rue LEPIC PARIS."
- notes
- pečat prozvođača platna na poleđini "FOURNITURES POUR ARTISTES PIGNEL DUPONT 17 Rue LEPIC PARIS"
- dating
- 1891.
INFORMAȚII SUPLIMENTARE
Fotografiile lotului sunt informative și orientative, neputând să asigure o vedere extrem de detaliată a obiectului din toate unghiurile. Recomandăm inspectarea fizică atentă a lotului înainte de licitare. Informații suplimentare în legătură cu starea de conservare, altele decât cele evident vizibile în fotografia/fotografiile lotului, disponibile pe calea formulării unei solicitări aici.
Pentru neclarități în legătură cu procedura de licitare, costurile adjudecării, termenii de garantare, de plată și de ridicare a lotului adjudecat recomandăm citirea/recitirea cu atenție a Regulamentului de Licitare.
Pentru informații suplimentare în legătură cu lotul și licitația contactați Departamentul de Consultanți de Artă.